Dagblad de Limburger, zaterdag 31 oktober 2009
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Een van de grappige effecten van de nieuwe tunnelsluiting is dat wat vroeger de kortste verbinding was tussen Noord en Zuid Limburg, nu staat aangegeven als omleiding. Ineens rij je weer over de Napoleonsbaan. Ineens herinner je je weer dat je hier ooit je kinderen of gasten uit een ver buitenland vertelde over de tijd waarin keizer Bonaparte deze weg liet aanleggen om er zijn troepen snel over te kunnen verplaatsen.
Initiatieven tot verbetering van de infrastructuur gingen wel vaker hand in hand met militaire belangen. Denk aan de romeinse heirbanen en de Duitse autobanen. Of de Koude-Oorlog-wedloop om zo snel mogelijk een mens in een baan rond de aarde te brengen. Bijna zou je gaan vermoeden dat de vertragingen op en rondom de A73 te maken hadden met de afwezigheid van militaire motieven. Alleen een land in diepe vrede kan zich de tijd veroorloven die het uiteindelijk kostte om de provincie van deze ruggengraat van asfalt te voorzien. Zo diep was de vrede dat ze nu leidde tot geïrriteerde weggebruikers, opgewonden gemeenteraden, en misschien zelfs tot een ambtelijke oorlog van allen-tegen-allen om de Zwarte Piet niet daar te laten landen waar hij misschien toch thuishoort, namelijk bij het menselijk verlangen om zichzelf te overtreffen met iets wat de wereld niet eerder heeft gezien.
Want laten we eerlijk zijn. Als het meteen goed was gegaan, als de talrijke beveiligingssystemen de tunnels meteen tot een toonbeeld van veiligheid hadden gemaakt, en als we vanaf den beginne full-speed onder het landschap van de Roer door hadden kunnen schieten: we zouden er apentrots op zijn geweest. Internationaal zouden we ons hebben opgeworpen als visionaire tunnelbouwers en de aanbiedingen uit Dubai en China zouden we met beide handen hebben aangegrepen. Misschien zou de tunnel zelfs een plek verdienen op de versnellingsagenda. Nog is het daarvoor trouwens niet te laat. De kinderwaarheid dat fouten er zijn om van te leren is daarvoor slechts voor het karretje te spannen van een gericht marktaanvalsplan. De tunnels en alle bijbehorende lessen als exportproduct: zo zouden vrede en ‘oorlog’ alsnog bij elkaar worden gebracht.
In de tussentijd is het wachten tot december. Als het even meezit tekent zich dan op grotere schaal een herhaling af van wat we vorig jaar omstreeks deze tijd mochten beleven. Mede omwille van de extra koopavonden in Venlo en Roermond gingen de tunnels toen tijdelijk open. Voor mij was dat een geschenk uit de hemel omdat ik precies in die periode vaak in het ziekenhuis van Venlo moest zijn. Soms reed ik twee keer per dag op en neer tussen VieCuri en Maastricht en deed mijn vader – die in Venlo op de longafdeling lag – verslag van mijn belevenissen.
De primeur van mijn eerste tunnelervaringen is voorgoed verbonden met de ervaring ’s nachts na het passeren van de onderdoorgangen van Roer en Swalm en de wegvernauwing bij Tegelen de autobaan te verlaten en een parkeerplek te vinden bij de eerstehulpingang. Nooit zal ik vergeten hoe ik in het hospitaal met zijn lege gangen mijn weg zocht, een verkeerde vleugel nam, en in het donker terechtkwam op de kamer van een slapende die bij nadere inspectie niet mijn vader bleek te zijn. Onbedoelde omwegen leiden niet zelden tot zeldzame ervaringen.
En zo is het ook niemands bedoeling geweest dat ik nu bij het rijden over de Napoleonsweg denk aan de laatste maanden van vorig jaar. Niet alleen Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Niet alleen de weg door de Vallei van de Dood heeft dimensies die tot nadenken stemmen. Een groot deel van de Napoleonsbaan bijvoorbeeld heeft door de vervlochten machtige bomen het karakter van een kathedraal waarvan de kleurschakeringen meegaan met de jaargetijden. Tegen de onthaaste ervaring van de doorgang onder dat boomgewelf kan geen weg op. Pas toen ik onlangs gedwongen werd er weer te rijden, besloot ik om er ook eens op een ongedwongen moment terug te keren. De weg als doel: voor de A73 is dat nog een nobele toekomst. Van de N273 weet ik nu weer dat die er allang is bereikt. Dankzij de omweg tot december.
Govert Derix